پرونده شعر رمضان
هلال عید فطر در آسمان شعر فارسی
یادداشتی از امیر مرادی
هلال عید فطر در آسمان شعر فارسی
رمضان است و حال من خوب است
رمضانیه‎ای از مرتضی امیری‎اسفندقه
رمضان است و حال من خوب است
نوح رمضان آمد و من مار به دوشم
رمضانیه‎ای از علی‎محمد مودب
نوح رمضان آمد و من مار به دوشم
احیا
رمضانیه‎ای از محمدمهدی سیار
احیا
هر روز ازین ماه مبارک شب عیدی است
رمضانیه‎ای دیگر از صائب تبریزی
هر روز ازین ماه مبارک شب عیدی است
روزه‎ی تابستان
رمضانیه‎ای از صائب تبریزی
روزه‎ی تابستان
دیگر مکن نصیحت حافظ
عیدانه ای از حافظ شیرازی
دیگر مکن نصیحت حافظ
صفحه 4 از 6ابتدا   قبلی   1  2  3  [4]  5  6  بعدی   انتها   
نگاهی ‌‌‌به‌ رمضان‌ در شعر فارسی | مقاله ای از سیدمصطفی موسوی گرمارودی
 شهرستان ادب: اگر کلیت شعر شاعران اعصار گذشته را در نظر بگیریم،  یعنی همۀ دیوان‌های شعر فارسی را کنار هم بگذاریم،  شاید هیچ مضمونی در حیطۀ‌ مذهب به اندازۀ روزه،  ماه مبارک رمضان و دیگر مضامین مرتبط با آن (مثل عید فطر یا لیالی قدر) مورد توجه شاعران و استفادۀ آن‌ها قرار نگرفته است.   علاوه بر این،  تنوع مضمون‌سازی با این مفاهیم نیز بسیار گسترده بوده و می‌توان از قصایدی در مدح این ایام شریف تا مطایبه‌سازی در بستر این مفاهیم را در دواوین شعرای مختلف پیدا کرد.  در مقاله‌ای که در ادامه به قلم سید مصطفی موسوی گرمارودی خواهید خواند،  جنبه‌هایی از این بحث به تفصیل و با قلمی شیوا بیان شده است.  لازم به ذکر است این مقاله در مجلۀ گلستان قرآن چاپ شده است. نگاهی ‌‌‌به‌ رمضان‌ در شعر فارسی سید مصطفی موسوی گرمارودی رمضان،  ماه خدا نام دارد: «شهر الله».  بی‌تردید این‌ ماه‌ مبارک‌ در ذهن و ذائقهء هرکسی به نوعی متجلّی‌ می‌شود و به عبارت دیگر،  هیچ مسلمان‌زاده نیست‌ مگر آنکه از رمضان المبارک در ذهن و دل‌ خویش خطور و خاطره‌هایی دارد. لحظات‌ فرارسیدن افطار، دلشورۀ خواب ماندن‌ در‌ سحر، یادمان‌ مراسم شب قدر و... ده‌ها موضوع و مسئله که حول رمضان با ویژگی‌های روزها و شب‌هایش پدید می‌آید و از دیرباز تاکنون در زندگی مردم فرهنگ عامّه از نقشی برجسته برخوردار بوده و هست.  به‌ گمان راقم این سطور، ماه رمضان به منشوری رنگین و چندضلعی می‌ماند که در عین هماهنگی‌ اجزا و اضلاع، هر ضلع برای خویش نماد و نمودی خاص دارد و بزرگ و کوچک، مرد و زن‌ هریک به‌ فراخور حال و حسّ خویش به سوی یک یا چند وجه از وجوه این منشور جلب می‌شوند و به آن بیشتر دل می‌بندند. برخی در این ماه به ایفای نذر و نیاز‌ می‌پردازند‌ و برخی دیگر به تلاوت قرآن مشغول‌ می‌شوند. در یک کلمه، زندگی«مؤمنان به رمضان»رنگ و بویی دیگر می‌گیرد و گویی یکایک شئون‌ زندگی از خور و خواب و رفت‌وآمد و نیز امرار‌ معاش‌ و جلوه‌های تلاش آدمیان به وضوح دگرگون‌ می‌شود و از این دگرگونی‌هاست که «فرهنگ رمضان» پدید می‌آید: فرهنگی بدیع و دامن‌گستر، زنده و پویا، روحانی و آسمانی و نیز زیبا و ماندگار. و صد البتّه مانند‌ هر‌ پدیدۀ‌ اجتماعی دیگر در راه و رفتار‌ برخی‌ از‌ مردم با افراط‌ها و تفریط‌هایی قرین می‌شود و در پیرامون آن زایده‌هایی از خرافه، مراسم بومی، و نیز بعضاً رنگ و ریا را‌ می‌توان‌ دید. با این حال، رمضان ماه کسب فضایل و رفع‌ رذایل، ماه‌ تقرّب به خداوند، ماه آشنایی بیشتر با قرآن‌ و اهل بیت رسالت و در یک کلام، بهار ایمان و قرآن برای‌ مردمان‌ است‌ و بی‌تردید ستیغ عبودیت‌ و بندگی در هیچ‌یک از ماه‌های سال‌ قمری چونان ماه رمضان بلندمرتبه و رفیع نیست. در این‌ ماه عزیز، با یک سوگ و یک سرور بزرگ روبروییم: میلاد‌ امام‌ همام‌ ابا محمد مجتبی(ع) که دل‌ها را آکنده از شور و شعف می‌نماید و شهادت‌ قطب ولایت عظمی، امیر مؤمنان علی(ع) که جآن‌ها را به درد و داغ می‌گذارد. آیا تقارن تولّد و شهادت‌ این‌ دو‌ پیشوای معصوم، تلویحاً بیانگر این مهم‌ نیست که شادی و غم مؤمنان تماماً‌ در‌ بستر‌ عبودیّت خدا و برای خداست؟ نمی‌دانم. ذهن خسته‌ و بستهء راقم این...
ادامه مطلب