شعر محمدرضا شفیعی کدکنی برای –زنده‎یاد- عباس کیارستمی

15 تیر 1395 19:38 | 1 نظر
Article Rating | امتیاز: 4/75 با 4 رای
شعر محمدرضا شفیعی کدکنی برای –زنده‎یاد- عباس کیارستمی

شهرستان ادب: شب گذشته عباس کیارستمی، کارگردان شهیر سینمای ایران زندگی را بدرود گفت. امروز بیش از همه یاد شعری می‎افتیم که دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی سال‎ها پیش به -زنده‎یاد- عباس کیارستمی تقدیم کرده بود. شعری که «کبوترهای من» نام داشت.

پیش از خوانش آن شعر نیمایی زیبا، یادآوری می‎کنیم که کیارستمی چندسال پیش در مصاحبه‎ای از شعر شاملو انتقاد کرده بود اما شعر شفیعی را به این شکل ستوده بود: « شعرهای شفیعی کدکنی زندگی‌نامه واقعی اوست. در 22 سالگی معشوق، رقیب در شعرهایش بوده، در 25 سالگی چه اتفاق افتاد که همه اینها از شعر بیرون رفتند. معشوق بدل شده است به باغ، درخت، صدای پرندگان. در اشعار هیچ شاعری به اندازه شفیعی کدکنی باغ وجود ندارد و طبیعی هم هست. نیاز روزمره ما اکنون به باغ و سبزی و طبیعت است. از شهر بیرون می‌زنیم به خاطردیدن باغ و سبزه و طبیعت بکر. همه می خواهند باغچه‌ای کوچک در اطراف شهر بخرند. عشق کدکنی به طبیعت باورنکردنی است. مرا بی‌خواب می‌کند. شب‌ها حتی با اینکه پنجره اتاق من تاریک است، وقتی شعرش را می‌خوانم احساس می‌کنم که صبح شده است. صدای جیک جیک گنجشک‌ها را انگار می‌شنوم. بی‌آنکه نامی از نیشابور بیاورد با تو کاری می‌کند که انگار می‌خواهی بیرون بزنی و به سمت نیشابور بروی. کدکنی تو را به طبیعت می‌خواند.»


همسایه من
                   سایه و
                                 سرگینشان را
                                                      بر زمین می‎دید

وز پنجره هر روز می‎غرید.
یک بار هم از برج زهر مار خود
                                         بیرون نکرد او سر

تا بنگرد آن سرخ را در فره فیروزه فام صبح

یا رفرفه‎ی پروازشان را
                                   بشنود در پشت بام صبح

می‎گفتم:
                ( آن بالا .
                             ببین در آبی بی ابر
آن طوقیک . را در طواف صبح .
                                            در پرواز!

آن سینه سرخان را ببین
                                 در آن سماع سبز!

بالیدن آمال‌شان را
                          بالشان را بین!

آن وجدها و
                شورها و
                            حال‌شان را بین!

آن شامگاهان . نغمه قوقو سرودن ها
بقر بقوها . دم کشیدن ها
در طشت آب پشت بام و
                                    صبح
تن شستن در آفتاب بامدادی پر گشودن ها .

اما .
همسایه من
                سایه و
                          سرگینشان را
                                              روز و شب می دید

وز پنجره هر لحظه می غرید.

روزی
       سرانجام  
                    آن نگاه چرک مرده چیره شد .

                                                             ناچار

بردم به شهری دورشان .
                                     و آنجا رها کردم

مردم به دست و پای در آن لحظۀ بدرود

در بازگشتن .
                  آه !
                       با روحم
                                   نمی دانم چه ها کردم ؟

وقتی شکسته
                        خسته و
                                     بگسسته از هستی

باز آمدم . دیدم
بسیار دور از باور من .  در همین نزدیک
خیل کبوترهام.
                       پیش از من
در آن غروب روشن تاریک
جمعی نشسته روی پاساره
جمعی به روی آغل در بسته شان . خالی .

و آن طوقیک .
                 بر اوج
در طوف بام خانه
                          در طیفی ز تنهاییش

                                                    می پرد .

 همسایه من  خصم هر زیبایی و آزرم 
آنجا کنار پنجره . با خشم و
                                  هم با چشم
                                                  می غرد .

در زیر آواری ز حیرانی شدم ویران
و آن دم که در آن واپسین فرصت . براشان اشک ها و دانه
                                                                          افشاندم

با خویش می گفتم: چه زیبایی و آزرمی
در پویه و پرواز این سحر آفرینان است !
که روح را
            در جویباران زلال خویش
                                          می شوید


یا رب! زبون باد و زیان کار  آن نگاهی کاو
غیر از گناه و فضله
                    زیر آسمان
                                چیزی نمی‎جوید!


کانال تلگرام شهرستان ادب در کانال شهرستان ادب با ادبیات به روز باشید شهرستان ادب تلگرام

تصاویر پیوست
  • شعر محمدرضا شفیعی کدکنی برای –زنده‎یاد- عباس کیارستمی
امتیاز دهید:
نظرات

آزاده سالمی
شنبه, 19 تیر,1395 | 01:39 ب.ظ
دردو بر استاد شفیعی کدکنی بر احساس لطیف و بر قلم بلیغش

نام

ایمیل

وب سایت

تازه ها

 

فرجام‌های خوش/بی‌فرمجامی: روایت‌ها از شر
به قلم کارول ال. برن‌اشتاین و ترجمه محمد حقانی فضل

فرجام‌های خوش/بی‌فرمجامی: روایت‌ها از شر

استاد شفیعی؛ معلم شاعران
یادداشتی از علی بارزانی

استاد شفیعی؛ معلم شاعران

آتشی که گلستان نشد
داستانی از مریم رمضانی

آتشی که گلستان نشد

صادق هدایت؛ جدا مانده از ایران، جدا مانده از فرانسه
در دومین جلسه «نگاهی به داستان کوتاه ایران» بررسی شد

صادق هدایت؛ جدا مانده از ایران، جدا مانده از فرانسه

سومین نشست شب‌های شعر تهران با حضور محمدمهدی سیار
با موضوع «شعر و فلسفه» در کافه کراسه

سومین نشست شب‌های شعر تهران با حضور محمدمهدی سیار

بیشتر

پر بازدیدترین ها

 

«آواز کلمات» : ایشی‌گورو، نوبل 2017 و «شبانه‌‎ها»یش
روایت پرستوعلی‌عسگرنجاد از جایزۀ نوبل ادبیات امسال

«آواز کلمات» : ایشی‌گورو، نوبل 2017 و «شبانه‌‎ها»یش

شعری برای «شعر» ؛ از دکتر شفیعی کدکنی
پرونده پرتره محمدرضا شفیعی کدکنی

شعری برای «شعر» ؛ از دکتر شفیعی کدکنی

نشست نقد مجموعه داستان «عطر عربی» برگزار شد
با حضور علی‌محمد مودب، علی‌اصغر عزتی‌پاک، میلاد عرفان‌پور و مصطفی جمشیدی

نشست نقد مجموعه داستان «عطر عربی» برگزار شد

ردپای نقاشی در شعرهای سهراب سپهری
یادداشتی از عصمت زارعی

ردپای نقاشی در شعرهای سهراب سپهری

«آمریکا این است» شعری ضدآمریکایی از حسن صنوبری
بازخوانی یک نیمایی به بهانه سخنان اخیر ترامپ

«آمریکا این است» شعری ضدآمریکایی از حسن صنوبری

دیوان حافظ، کتاب درس زندگی برای انسان معاصر
یادداشت رویا رسولی ویژه روز حافظ

دیوان حافظ، کتاب درس زندگی برای انسان معاصر

بیشتر

پر بحث ترین ها