علّامه‎ی شاعر

شهرستان ادب: آیت‎الله سیدمحمدحسین طباطبایی معروف به «علّامه طباطبایی» نام و چهره‎ای‎ست درخشان برای دانشِ تفسیر قرآن، فلسفه، عرفان و مجموعه علوم اسلامی و فرهنگِ شیعی. با این‎حال در عالم شعر و ادب هم ایشان برای صاحب‎نظران قابل احترام‎اند، تنها به خاطر چند شعر. این شعرها گرچه اندک‎اند اما زیبا و قابل توجه‎اند. نقل است که مرحومِ علامه در پایانِ عمر یک‎بار مجموعه‎ی اشعار خود را به دست خود از میان برده، و به همین خاطر است که از ایشان شعرهای اندکی به‎جا مانده است. باری، هنر عالمی است که در آن همواره کیفیّت بر کمیّت غلبه دارد. همین شعرهای اندک علامه نیز که عموما در قالب «غزل» سروده شده‎اند، از نظرِ جامعه دور نمانده‎اند. مثلِ غزلِ «همی گویم و گفته‎ام بارها | بود کیش من مهرِ دلدارها» که توسط شهرام ناظری در آلبوم «کیش مهر» اجرا شده است. یا غزلی با مطلع «گذر ز دانه و دام جهان و خویش مباز | که مرغ با پر آزاد می‌کند پرواز» که همه سطرهایش به پارسی سره سروده شده است.

مجموعه‎شعرهای علامه پس از درگذشت ایشان یک‎بار در دفتری به نام «ز مهر افروخته» (با ۱۷ شعر) منتشر شد و پس از آن در دفتری به‎نام «گلشنِ شیدایی» (با ۲۲ شعر).

امروز هم‎زمان با سال‎روز درگذشت این چهره‎ی درخشان فرهنگ و دانش ایرانی و اسلامی در ۳۳ سال پیش، غزلی زیبا را از ایشان بازمی‎خوانیم.

 مرا تنها برد

مهر خوبان دل و دین از همه بی پروا برد
رخ شطرنج نبرد، آنچه رخ زیبا برد

تو مپندار که مجنون، سر خود مجنون گشت
ز سمک تا به سهایش کشش لیلی برد

من به سرچشمه‎ی خورشید نه خود بردم راه
ذره‎ای بودم و مهر تو مرا بالا برد

من خس بی سر و پایم که به سیل افتادم
او که می رفت مرا هم به دل دریا برد

جام صهبا ز کجا بود مگر؟ دست که بود؟
که در این بزم بگردید و دل شیدا برد

خم ابروی تو بود و کف مینوی تو بود
که به یک جلوه ز من نام و نشان یکجا برد

خودت آموختیَم مهر و خودت سوختیَم
با برافروخته‎رویی که قرار از ما برد

همه یاران به سر راه تو بودیم ولی
خم ابروت مرا دید و ز من یغما برد

همه دل‎باخته بودیم و هراسان، که غمت
همه را پشت سر انداخت، مرا تنها برد