مرا به نشئه گرم نگاه مهمان کن

مرا به نشئه گرم نگاه مهمان کن 
به یک اشاره چشم سیاه مهمان کن

غریب وار ز راه آمدم، بیا و مرا
که نیست جز تو کسی خانه خواه مهمان کن

اگرچه گرد نشیند بر آستانه تو
مرا که می رسم از گرد راه مهمان کن

مرا به خانه کوچک، ولی پر از گل خود 
که با بهشت شود اشتباه مهمان کن

دگر برای چه روزست خلوت آغوش
دل مرا که شده بی پناه مهمان کن

مده به خانه ی خود راه آشنایان را
مرا که راه ندانم ز چاه مهمان کن

به خنده ای ز لبان همیشه معصومت
مرا که هیچ ندارم گناه مهمان کن

مرا که دست نکردم ز پا خطا هرگز
به سوی خویش بخوان گاه گاه مهمان کن

نهان به پرده گیسو مساز رویت را
شبی مرا به تماشای ماه مهمان کن



ز ناله ای به خدایم رسان دلا امشب
وگر که ناله نداری به آه مهمان کن