اردوی اختتامیۀ آفتابگردان‌هاl دورۀ یازدهم

شهرستان ادب: آنچه در ادامه می‌خوانید گزارش نخستین روز از آخرین اردوی یازدهمین دورۀ آفتابگردان‌هاست که به پیوست، گزارش تصویری آن نیز قابل مشاهده است.

اردوی اختتامیۀ یازدهمین دورۀ شعر جوان کشور (آفتابگردان‌ها) در جمکران قم با حضور شاعران جوان آغاز شد. شروع اردو همراه با جلسۀ نقد شعر با حضور سیدجواد شرافت، حسنا محمدزاده و فاطمه نانی‌زاد بود. در این جلسه اشعار مرضیه‌سادات هاشمی، مهدی بخشی، محدثه نبی‌حسینی، کاوه احمدی و فاطمه سعادت‌خواه مورد نقد قرار گرفت.
«به شیوۀ غزل اما سپید می‌آید
صدای جوشش شعری جدید می‌آید
چه آتشی غم تو باز زیر سر دارد
که باغ شعر تر از آن پدید می‌آید...»
ابیات فوق غزلی از حسن بیاتانی است که در افتتاحیۀ اردوی اختتامیه یازدهمین دوره شعر جوان کشور توسط سید جواد شرافت خوانده شد.
میلاد عرفان‌پور مدیر دفتر شعر مؤسسۀ شهرستان ادب، حرکت آفتابگردان‌ها را حرکتی خودجوش دانست و ضمن تشکر از کسانی که در برگزاری دوره قدم برداشتند، شرحی از خلاصۀ برنامه‌ها ارائه داد و بر رعایت نظم در برقراری برنامه‌ها تأکید کرد و در ادامه دو رباعی مهدوی برای شاعران حاضر قرائت کرد.
در ادامۀ جلسۀ افتتاحیه، حجت‌الاسلام فرخی به نمایندگی از آستان مقدس مسجد جمکران جهت عرض خیر مقدم به حاضران و ارائه نکاتی راجع به عظمت مسجد جمکران، دقایقی سخنرانی کرد.
ادامۀ افتتاحیه با شعرخوانی سیدجواد شرافت، محسن کاویانی و فائزه امجدیان همراه بود.
در بخش سوم برنامه‌های روز اول، شاعر نیمایی‌سرا، علی داودی با بیان اینکه شاعران دیر یا زود باید با قالب نیمایی مواجه و یا آشنا بشوند، گفت: «ما با موسیقی سراغ زبان می‌رویم و تا قبل از ظهور نیما، سال‌ها شاعران بر محور موسیقی شعر می‌گفتند.» وی افزود: «بیش از صد سال از زمان پیدایش نیما می‌گذرد. با این حال همچنان او و شعر نیمایی در ادبیات ما غریب است. نیما آغازگر راهی بوده که ما تأثیر آن را در تمامی هنرها از جمله نقاشی و شعر هم می‌بینیم. داودی در ادامه به گونه‌های شعر نیمایی از قبیل شعر نیمایی کوتاه، شعر نیمایی بلند و سه‌گانی پرداخت. وی در ادامه بخش عمده‌ای از کاربرد شعر نیمایی را در حوزۀ کودک و نوجوان و همچنین در حوزۀ نوحه و مداحی دانست. ادامۀ کلاس به ارائۀ نمونه‌هایی از اشعار نیمایی موفق برخی شاعران و بیان زیباشناسی‌های آن‌ها از جمله آرایۀ تکرار، وجود قافیه و استفاده از تضمین و تلمیح، اختصاص یافت و به شاعران جوان پیشنهاد شد در مواجهه با اشعار نیمایی به عناصر زیبایی‌شناختی آن توجه و دقت بیشتری داشته باشند.
در آخرین کلاس روز اول، قربان ولیئی در خصوص شعر انتظار صحبت کرد و با بیان اینکه در شعر انتظار شاعر باید شهود کرده باشد، اذعان کرد آفت‌های بسیاری در شعر آیینی ما هست که اجازه نمی‌دهد اشعار برجسته‌تر در این حوزه که حاصل شهود هستند، دیده شود.
ایشان در ادامه افزود: «انتظار صرفاً به معنای گریه و اشک نیست، بلکه انتظار به گشایش برمی‌گردد و به داشتن امید اشاره دارد.» ادامۀ جلسه به پرسش و پاسخ با شاعران سپری شد و در انتها ولیئی بحث خود را با ارائۀ نکاتی در خصوص تجربۀ عرفانی انفسی و آفاقی به پایان رساند.