رمیدان تبلور فرهنگ شیعی

میدان تبلور فرهنگ شیعی

نوشته: هادی حکیمیان

در بسیاری از مناطق کویر مرکزی ایران حسینیه و تکیه را میدان می گویند؛میدان گاه هایی فراخ و گشوده که درست بر سر دو راهی و یا حتی چهار راه ها قرار گرفته اند به گونه ای که اغلب چندین محله را به هم وصل می کنند.میدان در حکم نماد فرهنگ شیعی جایگاهی است برای عزاداری حضرت امام حسین.نام های تکیه،حسینیه و نیز میدان یادآور رزم گاه بزرگ عاشورا است و شاید به همین دلیل بوده که میدان عزا را هیچ گاه بر کناره راه نساخته اند بلکه همواره آنرا در محل اتصال و تقاطع چندین خیابان فراخ و پر رفت و آمد بنا می کردند.چنانکه این میدان از دیرباز در حکم قلب تپنده شهرهای شیعه نشین عمل می کرده و میعادگاهی بوده برای یادآوری دمادم عهد و پیمان مسلمانان شیعی با امام و مقتدای خویش.حضور در میدان برخلاف تصور امروزی صرفا مختص ایام عزاداری نبوده بلکه در برخی زمان ها شیعیان هر روز و به صورتی کاملا پیوسته و بی وقفه به نیت تازه کردن عهد و پیمان خود با امام و مقتدایشان در میدان شهر حاضر می شده اند.در اواخر قرن نُهم هجری این سنت حضور در میدان چنان فراگیر شده بود که به گفته میرخواند مولف کتاب روضه الصفا در برخی شهرهای ایران اهالی روزانه طی دو نوبت،یک بار به وقت برآمدن آفتاب و یک بار هم به هنگام غروب اسبی سفید را زین کرده و به انتظار ظهور حضرت قائم در میدان شهر اجتماع می کردند. و جالب اینکه شیعه در پیِ گذر از تمامی این اعصار و قرون و علی رغم تمام سختی ها و ناملایماتِ دوران ها هیچ گاه خسته و مایوس نشده و تا به امروز و همین اکنون نیز همچنان منتظر و امیدوار در میانه میدان ایستاده است.