شعر پیمان طالبی تقدیم به آفتابگردانها

تقدیم به آفتابگردانهای شهرستان ادب

خط عقلیم روی دفتر عشق،‌نکند جهل مرکب بشویم
کلَنا نور ... عدو می خواهد دفن در حادثه ی شب بشویم

هوسی نیست که سرور باشیم دوست داریم – سراسر- باشیم
غرض این است که در حلقه عشق بیش از پیش مقرب بشویم

شهر را شاعرکان گریاندند ،‌ از غم و غصه غزل ها خواندند
دلمان لک زده است از ته دل پُر لبخند مخاطب بشویم

ابر و بادیم پر از شور و امید ؛ بی نیازیم به اسبان سپید
دور از جان من وما ، نکند نفسی باد به غبغب بشویم!

به کم خویش بگوییم زیاد، تا که بیگانه بترسد از ما
چه قَدَر خوب که ما آینه ها همه از نوع محدب بشویم!

□
ادبا گرچه که در تهرانند ، با ادب ها همه شهرستانند!
بکنیم از ادب تهران دل، وقت آن است مودب بشویم!

پیمان طالبی