ترانه ای از امیر علی سلیمانی تقدیم به شهدای دانش

ترانه ای تقدیم به شهدای دانش

دی ماه سردی نیست

دی ماه سردی نیست اما تو
رفتی که با خورشید برگردی
توو روضه های اربعین رفتی
با هفت سین عید برگردی

بغض اومده اما نمی ریزه
اشکی تو چشم مردای این شهر
از کوچه های خیس بالا شهر
تا کوچه های سرخ پایین شهر

تهران سرش بالاست وقتی تو
سرمشق مردای کفن پوشی
توو هیچ تقویمی نمی گیره
این روزها رنگ فراموشی

میری ولی توو آسمون شهر
خورشید میشی ، ماه میمونی
دلتنگ میزت نیستی استاد
دلتنگ دانشگاه میمونی

دلواپسی اما خیالت تخت
این کوچه ها دلتنگ بارونه
وقتی کلاست سنگره استاد
این سنگرا خالی نمی مونه

وقتی که دیدن جای نارنجک
حالا قلم دست تو افتاده
انگار ترسیدن که بنویسی
سی ساله خرمشهر آزاده

حرف تو باید سینه به سینه
جاری بشه ، باید بباری مرد
تنها نباید اسم یه کوچه
از تو بمونه یادگاری مرد

میری ولی توو آسمون شهر
خورشید میشی ، ماه میمونی
دلتنگ میزت نیستی استاد
دلتنگ دانشگاه میمونی

امیر علی سلیمانی - تهران