بار دیگر "فیضی" که دوست می­‌دارم

بهار 1371 اولین باری که به یک جلسه شعر رفتم. سه شنبه‌­ای بارانی، آنقدر خیس که کتاب‌های مدرسه را از توی دستم شسته و برده بود. پله­‌های ساختمان برگزاری شب شعر را که بالا می‌رفتیم، صدایی آرام و آهنگین داشت پایین می­‌آمد. بین راه از کنارمان گذشت و رفت قاطی باران و ابر خیابان. سردمان بود با سید حبیب نظاری از کلاس فیزیک زده بودیم بیرون تا برسیم به "بار دیگر شهری که دوست می­‌دارم" تا هرچه از مدار برق و سرعت نور و فاصله و انرژی در سرمان سنگینی می­‌کرد دور بریزیم و به جای سیب­‌های نیوتن، که فصل شاعرانه آگاهی بود نارنج‌های باغ‌های شهرم را بنشانیم. صدا لحن اندوهناک نادر ابراهیمی را داشت "سلام، سرآغاز دردناک یک خداحافظی است و این‌چنین به شعر سلام گفتم.

***

بزرگ‌تر که می­‌شوی حافظه­‌ات پر می‌­شود از دنیای آدم‌بزرگ‌ها. از اخبار مهم بی‌ارزش. از چیزهایی که ربطشان را به خود نمی­‌دانی اما دیوانه‌­وار به خاطر می­‌سپاری‌شان. نگرانی مبادا گمشان کنی اما به خود که می­‌آیی خودت را گم کرده­‌ای. مثل نارنج‌ها که گم شدند. من سیب آقای نیوتن را کشف نکردم و حبیب نظاری فیزیک رایاد نگرفت و رفت دنبال گنجشک‌ها و دوبیتی. حالا "من دیگر برای تو از نهایت سخن نخواهم گفت. که چه سوگوارانه است تمام پایان‌ها....."

***

تکرارمره‌گی‌­ها، همه‌چیز و همه‌کس را ندید می­‌گیرد "انسان دوستانش را فراموش می­‌کند، کتاب­‌هایی را که خوانده است فراموش می­‌کند،و رنگ مهربان نگاه یک رهگذر را.... " اما هنوز و هر روز دلم تنگ می‌­شود برای حرف‌های شوخی و جدی­‌اش. برای گیردادن­‌های پدرانه­‌اش، برای ایرادات و وسواس‌هایش. و همیشه جای او خالی است مثل وقتی که شعر می‌­خوانی.

***

بارانی‌­اش غرق ابرست رد می‌­شود چتر بر سر

پیراهنش از پرستو شال و قباش از کبوتر



راز خزر بود گویا آیینه‌ي چشم‌هایش

لبریز یک حس آبی با آسمان‌ها برابر



مرد غزل­‌های شرجی می­‌گفت باید بپوشیم

پیراهنی آفتابی ای مردم ابر بندر



می‌گفت و می‌گفت و می­‌گفت...

...

خود را به باران رسانید یکریز بارید و بر خاک

رویید از او سبز و روشن آیینه‌­های مکرر



...هر عصر می‌­بینم اینجا از روزن شیروانی

مرد شنل­‌پوش شاعر رد می­‌شود چتر بر سر