شعر ميلاد عرفان پور در سوگ شاعر جوان انقلاب مهدي پرويز

مهدي پرويز هم بي سر وصدا رفت و شعر انقلاب را بار ديگر به سوگ خود نشاند. غزلي را درسوگ او و با ياد سفر مشترکمان به کربلا سرودم تا دسته گلي بر مزار روشنش باشد:

مرگ بايد سجده باشد سجده ي پيش از قيام

اشهدم را خوانده ام اي مرگ زيبا ! السلام!

من چه دارم؟ يک دل ديوانه و يک جان مست

مي توانم رفت تا عرش خدا با هر کدام

بايد از اين پس مرا در ياد ها پيدا کنند

 شاعرم، گم کرده دل ، گم کرده جان ، گم کرده نام

روز و شب با کربلا  هم داستان  بودم ولي

 عاقبت در روضه ي آخر نياوردم دوام

زندگي يعني به روي نيزه، لبخند حسين(ع)

مرگ يعني کاروان عاشقان در راه شام

زندگي شعري است محکم با رديف مرگ من

مرگ يعني شاعري در محضر بيت الحرام

مي روم اما بمان اي عشق با ياران من

 سايه ي تو بر سر  سرگشتگي ها  مستدام