غمگین نبینمت، ماهِ بلند من!

غمگین نبینمت! چندین دگر نه تو

زین بیشتر نه من، زین بیشتر نه تو

غمگین نبینمت، ماهِ بلند من!
هرجا تو جمله خیر، هرجا که شر نه تو

درد کدام جهل، غم بر تو ریخته است
ملای ده نه تو، پیغامبر نه تو

ما هرچه دیده‌ایم، خندیدن از تو بود
که باغ گُل نه، تو! کانِ شکر نه، تو!

بس خنده‌رو تو را ما می‌گذاشتیم
در جای آفتاب، خورشید اگر نه، تو

بس مهربان تو را ما می‌شناختیم
وقتی پدر نه، تو، وقتی پسر نه، تو

غمگین نبینمت خورشیدِ شادیان 
بی‌دست و پا نه تو، بی‌بال و پر نه تو

غمگین نبینمت در روزگارِ غم
نه من، نه شب، نه روز، نه در، نه بر، نه تو

پی‌نوشت: شادیان محله ای است در کابل