این مَردها

در بازدیدی که از مناطقِ زلزله‌زده داشتم، یک گروهِ جوان با ظاهر و لهجه‌ای غریب توجّهم را جلب کردند. رفتم نزدیکِ تیم‌شان که مشغولِ کمک‌رسانی و ساخت‌وساز بودند و با چندنفر از آن‌ها هم‌کلام شدم. متوجّه شدم عرب‌زبان هستند و اهلِ خوزستان. کمی تعجّب کردم؛ چون در آن ساعاتْ هنوز حتّی بچّه‌های خودِ استان‌و شهرهای اطراف هم نتوانسته بودند به صورتِ گسترده خودشان را برسانند به مناطقِ زلزله‌زدۀ اهر و ورزقان. داشتم از آن‌ها می‌پرسیدم که شما چطور این‌قدر زود خودتان را رساندید و چرا آمدید و... که چندنفر که از بقیّه جسورتر بودند، سینه ستبر کردند و با فارسیِ محکمی که به عربی می‌زد، گفتند: «٣٢سالِ پیش، وقتی که دشتِ آزاده‌گان سقوط کرد و سوسنگرد و بستان و حمیدیه افتاد دستِ عراق، یه عدّه مَرد از جاهای مختلف اومدن و از ناموسِ ما دفاع کردن و شهرهای مارو آزاد کردن. اون‌روز کسی از اون‌ها نپرسید چه‌طور اومدید و چرا اومدید. اون‌روز حسن شفیع‌زاده‌ها و علی تَجَلّایی‌ها به خودشون نگفتن که مای آذربایجانی رو چه به دشتِ آزادگان. ما اون‌روز و اون مَردها رو ندیدیم، امّا خواستیم کارِ بزرگِ اون‌‌ها رو امروز تو مقیاسِ کوچیکِ خودمون تقلید کنیم...»