ماه آفتابی | غزلی از قربان ولیئی در ثنای حضرت عبّاس(ع)

شهرستان ادب: چهارم شعبان، میلاد علمدار کربلا، حضرت ابوالفضل عبّاس(ع) است. به همین مناسبت، ستون شعر سایت را با غزلی از قربان ولیئی، شاعر نامدار معاصر و استاد دانشگاه زنجان، به‌روزرسانی می‌کنیم.

ماه است و آفتابی‌ام از مهربانی‌اش

صد کهکشان فدای دل آسمانی‌اش

بی‌دست می‌خروشد و دریا کنار اوست

ای عشق آتشین! به کجا می‌کشانی‌اش؟

دست از حیات شست که آب حیات شد

این خاک مرده زنده شد از جان‌فشانی‌اش

از خود عبور کرد و نوشتند رودها

با اضطراب، چشمه‌ای از پهلوانی‌اش

از خود عبور کرد و درختان قلم شدند

در اشتیاق دم زدن از زندگانی‌اش

از خود عبور کرد و ملائک رقم زدند

با خون و اشک، اندکی از بی‌کرانی‌اش

از خود عبور کرد و شنیدند بادها

از سمت سروهای پریشان، نشانی‌اش

تیر از کمان جدا شد و بر خاک خون نوشت

این چرخ پیر، شرم نکرد از جوانی‌اش

باران گرفت باز و پس از گریه دیدنی‌ست

در چشم من، تجلّی رنگین‌کمانی‌اش

چشم مرا به چهرۀ خورشیدی‌اش گشود

ماه است و آفتابی‌ام از مهربانی‌اش