کوتاه از زندگی و سخنان حضرت امام حسن عسکری (علیه السلام)

شهرستان ادب به نقل از حدیث نت: حضرت امام حسن عسکری(ع) پس از بیست و هشت سال زندگی و شش سال امامت در هشتم ربیع الاول سال ۲۶۰ هجری در شهر سامرا و به دست معتمد عباسی به شهادت رسید و در کنار مرقد مطهر پدر بزرگوار خویش به خاک سپرده شد. آن حضرت، همواره تحت نظر و در زندان‏‎های طاغوت‏‎های عصر خود بود و سرانجام با زهر جفا، شهید شد.

امام حسن عسکری(ع) با همه‎‏ی اختناق و محدودیت‎‏های زمان توانست به بهترین وجه و در حد امکان، فشردگی مبارزه درمقابل ستمگران و حکام جور را حفظ کرده و این نهضت نهفته را هدایت نماید. آن حضرت، قطب دایره‏‎ی مبارزه بود و دیگران بر اطراف او دور می‎‏زدند. دوست ودشمن می‏‎دانستند که امام و پیروانِ او، خلافت ناحقِّ عباسی را قبول ندارند و طرفدار حکومت واقعی و نجات دهنده‎‏ی اسلامند. امام حسن عسکری، با وجود همه‎‏ی فشارهای دستگاهِ جور عباسی و کنترل‎‏ها و مراقبت‏‎های بی‏وقفه‎‏ی دولت مرکزی، یک سلسله فعالیت‏‎های سیاسی و اجتماعی و علمی در جهت حفظ اسلام و مبارزه با افکار ضداسلامی انجام داد که بدین‏گونه قابل ذکرند: کوش‎ش‏های علمی در دفاع از آیین اسلام و ردّ اشکال‏‎ها و شُبهاتِ مخالفان و نیز تبیینِ اندیشه‏‎ی صحیح اسلامی؛ ایجاد شبکه‏‎ی ارتباطی با شیعیانِ مناطق مختلف از طریق تعیین نمایندگان و اعزام پیک‎‏ها و ارسال پیام‎‏ها؛ فعالیت‏‎های سِرّی سیاسی به رغم کنترل‏‎های حکومت عباسی؛ حمایت و پشتیبانی مالی از شیعیان، به ویژه یارانِ خاصِّ خود؛ تقویت و توجیه سیاسیِ رجال و عناصرِ مهمّ شیعه در برابر مشکلات؛ استفاده‎‏ی گسترده از آگاهی غیبی برای جلب منکران امامت و دل‎گرم کردن شیعیان؛ آماده سازی شیعیان برای دوران غیبت فرزند خود، امام مهدی (عج).

 برگزیده از سخنام حضرت امام حسن عسگری:

امام عسكري ‏عليه السلام :

خَصلَتانِ لَيسَ فَوقَهُما شَي‏ءٌ : الإيمانُ بِاللَّهِ و نَفعُ الإخوانِ
دو خصلت است كه بالاتر از آنها چيزي نيست : ايمان به خدا و سود رساندن به برادران

بحار الأنوار ، ج ۷۸ ، ص ۳۷۴ .



امام عسكري‏ علیه السلام :

جُعِلَتِ الخَبائِثُ في بَيتٍ و جُعِلَ مِفتاحُهُ الكِذبَ
همه پليدي‏ها را در خانه‏اي نهادند و كليد آن دروغ است

ميزان الحكمه ، ح ۱۷۴۱۰ .



امام عسكري‏ عليه السلام :

إتَّقُوا اللَّهَ و كُونوا لَنا زَيناً و لاتَكوُنوا عَلَينا شَيناً
تقواي الهي پيشه كنيد و مايه زينت ما باشيد ، نه مايه سرشكستگي ما

بحار الأنوار ، ج ۷۸ ، ص ۳۷۲ .



امام عسكري‏ عليه السلام :

خَيرُ إخوانِكَ مَن نَسِي ذَنبَكَ و ذَكَرَ إحسانَكَ إلَيهِ
بهترين برادر تو كسي است كه خطايت را فراموش كند و احسان تو را به خود ، به ياد آورد

بحار الأنوار ، ج ۷۸ ، ص ۳۷۹ .



امام عسكري‏ عليه السلام :

مَن وَعَظَ أخاهُ سِرّاً فَقَد زانَهُ و مَن وَعَظَهُ عَلانِيَةً فَقَد شانَهُ
هر كه برادرش را در خلوت پند دهد ، او را آراسته است ، و هر كس برادرش را در جمع پند دهد ، او را سرشكسته كرده است

تحف العقول ، ص ۴۸۹ .



امام عسكري‏ عليه السلام :

لَيسَ مِنَ الأدَبِ إظهارُ الفَرَحِ عِندَ المَحزونِ
شادماني كردن در نزد غمديده ، بي ادبي است

تحف العقول ، ص ۴۸۹ .



امام عسكري‏ عليه السلام :

بِئسَ العَبدُ عَبداً يَكونُ ذا وَجهَينِ و ذا لِسانَينِ
چه بد بنده‏اي است آن كه دورو و دو زبان باشد

تحف العقول ، ص ۴۸۸ .



امام عسكري‏ عليه السلام :

مَن كانَ الوَرَعُ سَجِيَّتَهُ و الكَرَمُ طَبيعَتَهُ و الحِلمُ خُلَّتَهُ ، كَثُرَ صَديقُهُ
كسي كه پارسايي خوي او ، بخشندگي طبيعت او و بردباري خصلت او باشد ، دوستانش زياد شوند

بحار الأنوار ، ج ۷۸ ، ص ۳۷۹ .