موسسه فرهنگی هنری شهرستان ادب
Menu
یادداشتی از آزاده جهان احمدی در صفحه دوازدهم پرونده

بررسی ادبیات در کتاب فارسی پایه دوازدهم

06 آذر 1398 10:25 | 0 نظر
Article Rating | امتیاز: 4.79 با 53 رای
بررسی ادبیات در کتاب فارسی پایه دوازدهم

شهرستان ادب: در دوازدهمین مطلب از پروندۀ تخصصی بررسی ادبیات در کتاب‌‌های درسی، گزارش آزاده جهان احمدی را می‌خوانیم که ادبیات (شعرها، داستان‌ها و...) را در کتاب فارسی سال دوازدهم دورۀ دوم متوسطه بررسی کرده است.


مشخصات گزارش‌گر این مطلب:

دکتری فلسفه و فوق دکترا از دانشگاه مموریال (بین رشته‌ای فلسفه و ادبیات) - مدرس دانشگاه - رئیس اندیشکده و مرکز بررسی ها - مطالعات و تحقیقات استراتژیک دکترینال (مرکز مطالعات راهبردی) در بنیان

 

مشخصات کتاب:

گروه مولفان پایۀ دوازدهم: محی الدین بهرام محمدیان، عباسعلی وفایی، احمد خاتمی، حسین قاسم پور مقدم، حسن ذوالفقاری، علی اکبر کمالی نهاد، غلامرضا عمرانی، معصومه نجفی پازکی، علی واسو جویباری، سید شعبان حسینی اصلی، علی شیوا و محمد نوریان (اعضای شورای برنامه‌ریزی)

حسین قاسم پور مقدم، شهناز عبادتی، محمدرضا سنگری و احمد تمیم داری (اعضای گروه تألیف) حسین داوودی (ویراستار)

سال انتشار و نوبت چاپ کتاب مورد بررسی: چاپ اول 1397

 

تیترها:

  • فقدان تناسب حجم کتاب و ساعات مصوب برای تدریس
  • تمرین در قلمروهای متکثر برای افزایش مهارت دانش‌آموز


مشروح گزارش:

خاطرم هست زمانی که بنا بود رشته تحصیلی دوره متوسطه را انتخاب کنم شیوه معمول این بود که هر کس که معدل بالاتری داشت و نمره ریاضی و زیست شناسی‌اش بالاتر بود برود رشته ریاضی فیزیک بخواند یا علوم تجربی. اصلا یک جور تفاخر نهفته در آن بود که در جواب شما چی می‌خوانید؟ طرف سرش را تا جایی که می‌شد بالا می‌گرفت و گلویش را صاف می‌کرد و می‌گفت: تجربی یا ریاضی. نقطۀ مقابلش بچه‌های ادبیات بودند. یک قانون نانوشته وجود داشت که بچه‌تنبل‌ها و آن‌ها که حفظیاتشان خوب است باید بروند و ادبیات و علوم انسانی بخوانند و البته همه هم می‌دانستند علوم انسانی فقط حاشیه است و اصل همان ادبیات است. حالا بماند که چه تعداد از این بچه‌ها بودند که هم این قانون نانوشته را نقض می‌کردند و هم آن شیوۀ معمول که خیلی هم معمول نبود.

من هم آن روزها در عالم نوجوانی تکلیفم روشن بود با خودم. عاشق ادبیات بودم و اصلا حرف و نگاه دیگران پشیزی برایم ارزشی نداشت پس با افتخار و علی‌رغم «تو دیگه چرا؟» گفتن معلم‌ها رفتم و سر کلاس‌های ادبیات نشستم. برای دانشگاه هم اسبم را برای ادبیات زین کرده بودم و از بازی روزگار بی‌اطلاع. آن روزها هنوز پیش دانشگاهی باب بود و من در آن مقطع به فلسفه علاقه‌مند شدم و دانشگاه هم فلسفه خواندم اما آن روزها هم که فلسفه می‌خواندم باز هم از بازی روزگار بی اطلاع بودم که چند سال بعد باید برگردم و با جمع دوستان ادبیاتی کتاب‌های ادبیات را بررسی کنیم.

بله! من ادبیاتی هستم و در این یادداشت به بررسی کتاب فارسی (3) پایه دوازدهم خواهم پرداخت.

در این نوشتار علاوه بر بیان مطلبی به شکل کلی به شکل خاص دو فصل از کتاب را (ادبیات پایداری و ادبیات داستانی) مورد بررسی قرار خواهم داد.

 

در پایه دوازدهم دوره متوسطه دانش‌آموزانی بر سر کلاس‌های درس حاضرند که تقریبا یازده سال مداوم در مدرسه فارسی خوانده‌اند و حالا در آستانۀ ترک مدرسه با مدرک دیپلم (فارغ از رشته تحصیلی) و آزمون سراسری برای ورود به دانشگاه قرار است آخرین آموزش‌ها در زمینه زبان فارسی را فرابگیرند.

پیش از تغییر نظام آموزشی و تبدیل به دو شش سال، دانش‌آموزان در سال آخر تحصیل دبیرستان دوره‌ای می‌گذراندند که پیش دانشگاهی نامیده می‌شد و دروس عمومی و اختصاصی مرتبط با رشته تحصیلی‌شان را می‌خواندند و می‌گذراندند. یکی از آن درس‌های عمومی درسی بود با عنوان زبان و ادبیات فارسی (عمومی) دورۀ پیش دانشگاهی. کتاب این درس در 150 صفحه و در نه فصل و بیست و هفت درس تنظیم شده بود. دانش آموزان در خلال آن نه فصل با گونه‌های ادبی متنوعی آشنا می‌شدند و اشعار و داستان و لغات مرتبط با همان گونه را فرا می‌گرفتند. ادبیات حماسی، غنایی، تعلیمی، داستان، ترجمه، حسب حال و زندگی نامه، توصیف و تصویرگری عنوان فصل‌های کتاب بود. در مجموع تمرکز کتاب فارسی پیش دانشگاهی با بیست و چهار قطعه بر شعر بود و بعد از آن نثر قدیمی داستان. در این میان اما داستان معاصر در آن کتاب موضوعیت چندانی نداشت.

اما دوره و کتاب جدید فارسی یعنی فارسی (3) در 180 صفحه و هشت فصل و هفده درس تنظیم شده است. به غیر از ادبیات تعلیمی، غنایی و داستانی، سایر گونه‌ها در کتاب جدید تغییر کرده‌اند. ادبیات پایداری، سفر و زندگی، انقلاب اسلامی، ادبیات حماسی و ادبیات جهان، گونه‌ها و درس‌های جدیدی هستند که اشعار و داستان‌های مرتبط با این عناوین در کتاب گنجانده شده است.

به نظر می‌رسد تغییر ژانرها در راستای افزایش آگاهی و مهارت دانش‌آموزان باشد. هرچند این تغییر در کل قابل قبول و پذیرش است اما جای ژانر زندگی‌نامه در فهرست کتاب خالی است. یکی از عواملی که می‌تواند نوجوانان را به خواندن ادبیات علاقه‌مند سازد همین گونۀ زندگی‌نامه است و از این مسیر است که معمولا دانش‌آموزان علاقه‌مند می‌شوند تا نوشتن روزهای خود را تجربه کنند این موضوع دستمایۀ علاقه‌مندی تدریجی‌شان به گونۀ داستان خواهد بود.

در کتاب فارسی (3) حدود پانزده قطعه شعر وجود دارد و پنج داستان و دو خاطره‌نوشت، و جز فصل ادبیات سفر و زندگی همۀ بخش‌ها دارای شعر هستند. پراکندگی و تنوع اشعار انتخابی نشان‌دهندۀ برنامه‌ریزی مولفان کتاب است که از انباشت در یک فصل اجتناب کرده‌اند؛ به این شکل که در همۀ فصول بین سه قطعه تا یک قطعه شعر در خدمت مفاهیم کتاب و درس مورد نظر هستیم.

در این کتاب نسبت به وقایع اجتماعی پیش آمده واکنش دیده می‌شود؛ گنجاندن شعر امیری اسفندقه در توصیف شهادت شهید حججی موید همین نکته مهم است.

به نظر می‌رسد با نگاه آماری به این پراکندگی و تحلیل محتوایی؛ نویسندگان محترم به انصاف به همه دوره‌های تاریخی ادبیات ایران نگاه داشته‌اند و در انتخاب و چینش مطالب به قله‌های ادبیات ایران توجه کرده‌اند و شاهد مثال‌هایی که از اشعار و حکایت و داستان آمده است همه متعلق به نویسندگان جریان‌ساز ادبیات ایران است.

در این کتاب فصول و دروس، ارتباط و به هم پیوستگی لازم و قابل قبولی دارند. به نظر می‌رسد مولفین محترم در چینش فصول، به کتب قدمای ادبیات ایران نظر داشته‌اند این امر در نگاه کلی به کتاب به ذهن متبادر می‌شود. به عنوان مثال دیباچه و مقدمۀ هر اثری از آثار درخشان ادبیات همچون گلستان، شاهنامه و ... با ستایش خداوند یکتا آغاز شده است. کتاب فارسی سوم هم با نیایش دلپذیر موزون و پرمحتوا از حکیم سنایی غزنوی شروع شده. این شعر سنایی یادآور سوره حمد است که در آن صفات الهی، مقام و عظمت الهی از مفاهیم متعالی هستند که سنایی در این قصیده به آنها اهتمام داشته است.

پس از این تحمیدیه در این کتاب درس اول را از گلستان سعدی برگزیده‌اند که یکی از آثار برتر ادبیات فارسی است خاصه که سعدی شاعر ممتاز سبک عراقی از واژگان عربی نیز بهره برده است. واژگانی چون قسیم، جسیم و ... یا آیات قرآن که به کار رفته است. به هر حال به نظر می‌رسد که مولفین محترم علاوه بر آموزش، نگاه جدی هم به آزمون سراسری داشته‌اند و از این جهت در گزینش متون نظم و نثر به قابلیت طرح سوال تستی هم توجه داشته‌اند.

اما در دو فصل ادبیات داستانی و پایداری، کاستی‌هایی مشاهده می‌شود که در شش فصل دیگر وجود ندارند و به بیان دیگر شش فصل دیگر از توازن قابل قبولی برخوردارند.

 فصل دوم با عنوان ادبیات پایداری از بخش‌های جدید در این کتاب است؛ ترسیم چهرۀ مظلوم و ستمدیدۀ مردم، ستایش سرزمین خود، ستایش آزادی و آزادگی، بزرگداشت مقام شهدا، بیان ظلم و جنایت و بی‌عدالتی، امیدوار کردن مردم به پیروزی، از مهم‌ترین شاخص‌های ادبیات پایداری هستند.

در این بخش سه شعر از زمان مشروطه و زمان مبارزه با استبداد و یک داستان و خاطره از دوران معاصر و مرتبط با حوزۀ دفاع مقدس موجود است. هرچند انتخاب نویسندگان قابل احترام و قابل قبول است اما در حوزۀ شعر دفاع مقدس اشعار درخشانی از شعرای معاصر مانند قیصر امین‌پور، سید حسن حسینی، سلمان هراتی، حمید سبزواری، سپیده كاشانی، یوسفعلی میرشکاک، علیرضا قزوه و قادر طهماسبی (فرید) در حافظۀ ادبیاتی ایران موجود است که مولفین محترم می‌توانستند با کسر یک شعر از دوران مشروطه به یکی از اشعار این بزرگان بپردازند.

یکی از بهترین انتخاب‌ها در پایان این فصل رقم خورده است. در بخش روان‌خوانی، با انتخاب داستانی از قصه‌های شیرین و فرهاد احمد عربلو روبرو هستیم. مجموعه داستان‌های کوتاه عربلو که با زبانی طنز برای جمعیت هدف نوجوان نوشته شده‌اند و انتخابش برای این بخش قابل تقدیر است.

اما در بخش ادبیات داستانی فقط به داستان و نثر توجه نشده است بلکه در ابتدای این فصل از منطق‌الطیر عطار نیشابوری، داستان سی‌مرغ را می‌خوانیم. هرچند نام جمالزاده با داستان کباب غاز در این فصل می‌درخشد اما یکی از فقدان‌های بزرگ در  این کتاب، نبود نام و اثری از جلال آل احمد است. به نظرم مولفین می‌توانستند با تمهیدی که خیلی هم سخت نیست از یکی از داستان‌های او استفاده کنند.

نکتۀ مثبتی که نمی‌توان نسبت به آن تغافل کرد درگیر کردن دانش‌آموز در سه قلمرو در پایان هر درس است. قلمرو زبانی (که با واژه سروکار داریم)، قلمرو ادبی (که مرتبط با آرایه‌های ادبی است) و قلمرو فکری (که محتوای متن مورد مداقه قرار می‌گیرد). به نظر می‌رسد تفکیک این قلمروها و چالش دانش‌آموزان با این بخش‌ها به درک و تحلیل در زمینۀ ادبیات کمک شایانی می‌کند.

بخش پایانی این گزارش اختصاص به نظرات دو تن از شعرا، نویسندگان و معلمین دربارۀ کتاب دارد. جهت رعایت امانتداری عینا مطالب بزرگواران نقل می‌شود:

 

نظر شاعران درباره بخش ادبیات کتاب فارسی سال دوازدهم

کاظم رستمی (شاعر): فرصت کوتاه است بنابراین از خیر نقد و بحث در فضای کلی کتب آموزشی می‌گذرم و به کتاب ادبیات فارسی پایه دوازدهم در مبحث شعر نگاهی می‌اندازم. در بخش شعر تعلیمی به رسم سالیان پیش کماکان شعر مست و هشیار پروین اعتصامی را به دانش‌آموزان ارائه می‌دهیم اما آیا تا امروز کسی هم پیدا شده است سوال کند، چرا؟ این شعر دقیقا مشغول تعلیم دادن چه چیزی است؟ یا از کدام جامعه و نظام سرتاسر فساد و تباهی سخن می‌گوید که حتی یک نقطۀ روشن در آن نیست؟! آیا از ناصرخسرو هم چیزی به بچه‌ها ارائه می‌دهیم یا از اشعار تعلیمی سنایی و حکیم گنجه چیزی می‌خوانند؟ اصلا مگر خود مرحوم پروین اعتصامی اشعار تعلیمی و گفتگومحور فوق‌العاده جذاب و آموزندۀ دیگری مثل گفتگوی کعبه و دل یا مناجات مرد فقیری که عسل و شوربا می‌خواست و... ندارد؟ آیا غزل مست و هشیار در دایرۀ ادبیات تعلیمی می‌گنجد یا ادبیات اعتراض؟

تمام بخش ادبیات پایداری خلاصه شده به یک شعر از عارف قزوینی، شعری از فرخی یزدی و نهایتا هم ای دیوِ سپیدِ پای دربند!

حقیقتا در بیش از سی سال جریان شعر پایداری این سرزمین، هیچ اثر قابل ارائه‌ای نبود که به‌ناچار به اسم ادبیات مظلوم پایداری دوباره برگشتید سراغ پیراهن پارۀ شعر مشروطه‌چی‌ها و وطن‌پرستی ناسیونال دوران به دار کشیدن شیخ فضل‌الله؟

شعر جنگ مرحوم قیصر، خیل رباعی‌های زنده‌یاد حسن حسینی و سهرابی‌نژاد، شعرهای سلمان هراتی، تیمور ترنج، نصرالله مردانی، مثنوی‌های قادر طهماسبی و هزاران هزار شعر و ترانه در حوزه ادبیات پایداری در کنار گسترۀ عظیم ادبیات پایداری جهان و اشعار محمود درویش و ادونیس و... همه‌اش خلاصه شد در دیوِ یک لنگه پای مرحوم بهار؟!

دیگر هیچ‌چیز قابل ارائه‌ای نبود و نداشتیم که به دانش آموزانمان یاد بدهیم؟

مجددا خسته نباشید عرض می‌کنم و در خصوص ادبیات انقلاب و حماسۀ اخوان ثالث سکوت می‌کنم.

 

وحید طلعت (شاعر): با توجه به محدودیت کلمه من به شکل خلاصه چند مورد را توضیح می‌دهم: در صفحۀ 20 کارگاه متن‌پژوهی استفاده از شعر حافظ (ظاهر ظاهر پرست از حال ما...) در مورد این شعر و شخصیت ظاهر ظاهرپرست به نظر می‌رسد امثال این شعر برای دانش آموزان این دوره با شناخت و تفکر آن‌ها سازگاری نداشته باشد. کما اینکه معلمان محترم نیز گاهی در توضیح شخصیتها دچار ضعف هستند.

شعر «دفتر زمانه» فرخی یزدی به نظرم مناسب  نیست . برای این سطح از آموزش و ... شعری در خور و قابل یادگیری و حتی یادماندی برای دانش آموز نمی باشد.

شعر مولوی (بشنو از نی چون...) این شعر از نمونه های قابل آموزش برای دانش آموزان در هر سطحی می باشد. وزن و نوع بیان مولوی در این شعر و اینکه تصاویر به یادماندنی شعر همواره ارزشمندی و سختی متن را برای دانش آموز قابل فهم مینماید و آموزش درست آن توسط معلم می تواند برای تمام عمر در ذهن دانش آموز مفید باشد.

در صفحه 95 شعری که در قسمت ب آمده است « برای وصف میدان های پر مین... »اصلا مناسب این کتاب نیست و شخصیت کتاب را زیر سوال می برد این نوع بیانهای عامیانه از اهمیت ادبیات و تعریف آن در ذهن د انش آموز می کاهد.

در صفحه 100 شعر فردوسی از نظر فخامت و .. برای ذهن دانش آموز مهم است و خواه ناخواه خواندن برخی از متون برای دانش آموز ولو به صورت اجباری در کشف زبان و آشنایی دانش آموز با زبان اصیل فارسی موثر است.

آوردن شعر از امثال فردوسی و خاقانی و ناصر خسرو تا حد زیادی زبان نوشتاری دانش آموزان را محکم می نماید.

در این شعر نیز تراژدی سیاووش مفید و از نظر عاطفی در ذهن دانش آموزان تاثیر مثبتی خواهد داشت.

در صفحه 120 (سی مرغ) این متن و شعر به نظرم برای دانش آموز این مقطع زیاد مفید نیست و در این سن نمیتوان تصور خاصی از این مفاهیم عرفانی داشت.

کما اینکه این نوع روایت را در بخش ادبیات داستانی لحاظ شده. به نظرم استفاده از شعرهای خاص روایت گونه معاصر مفید تر می شد یا می شد از منظومه های داستان وار دیگری استفاده کرد.

 

نظر نویسندگان و داستان‌نویسان درباره بخش ادبیات کتاب فارسی سال دوازدهم

اصغر فکور ( داستان نویس): من کتاب ادبیات فارسی را خواندم. اگر چه در کلیت کتاب مشکلاتی وجود دارد ولی در مورد داستان ها و خاطراتی که در کتاب آمده  چند نکته را  عرض می کنم؛

 داستان اول (گمان) :  داستانی از کلیله دمنه است. این داستان اگر چه اشاره به  دوری از  حدس و گمان بیهوده دارد ، اما از روح امید و تلاش خالی است.

داستان دوم (خاکریز)  با توجه به  این که  کتاب حاضر ، به عنوان کتاب ادبیات فارسی است ، به نظر می رسد  باید  کاملا از اغلاط  دستور زبان منزه باشد.  مثلا  در سطر سوم  نوشته شده ( روحیه خود را  نباخته)  صحیح  آن ( روحیه خود را نباخت )  می باشد.  یا در سطر 12  نوشته شده ( ....به عنوان خاکریز دو جداره یاد می شود ) .  توضیح این که «یاد»  به معنای  به خاطر آوردن  است . وقتی می نویسیم :  به عنوان خاکریز دو جداره یاد می شود  آن هم در صورتی که  روایت به زمان حال نوشته شده است متن را  برای دانش موز مشوش می کند.  لذا  به عرض می رسانم این خاطره  به لحاظ محتوا خوب و از نظر ساختار ضعیف است.

و در پایان باید خاطر نشان سازم آنچه از داستان «ارمیا» انتخاب شده است  برشی ضعیف و خسته کننده از داستان است .

 

حمیدرضا داداشی (داستان نویس): در یک بررسی کلی اولین سوال جدی در رابطه با بخش داستانی این کتاب این است که چه عاملی باعث شده تا از خیل ادبیات داستانی در ایران اعم از ترجمه و تالیف؛ این موارد برای کتاب درسی پایه دوازدهم گلچین و انتخاب شود؟

از متون کهن مانند داستان سی مرغ، گنج حکمت از سندبادنامه (داستان کلان تر و اولی تر)  و یا مثلا کباب غاز نوشته جمالزاده که طنزی سیاسی است و  عملا داستان بعد از مشروطه محسوب می گردد در کتاب آمده است .

ارمیا از امیرخانی را با توجه به دید مذهبی این نویسنده و اینکه رمان به دفاع مقدس پرداخته انتخاب کرده اند. سراغ ادبیات جهان هم که رفته اند اولین داستان انتخابی، از پابلو نرودا است که داستانی منظوم است و بعد غزل واره ای از شکسپیر را گزینش کرده اند. چرا اینها به این ترتیب کنار هم قرار گرفته اند؟ گو اینکه خواسته اند از هر چیزی یک تکه ای بیاورند بی هیچ ترتیب و نظم.

اشکال اصلی این است که هیچ توضیحی برای دانش آموز داده نمی شود ادبیات داستانی کارکردش چه است؟  از چه زمانی شکل گرفت؟ با این توضیح که در بررسی ادبیات ایران داستان نویسی را عملا پس از مشروطه خیلی جدی می بینم با توجه به فضایی که مشروطه ایجاد کرده بود این موضوع خیلی باب شد اول ترجمه و سپس از سمت ترجمه به سمت تالیف حرکت کردیم

چند داستان را بدون هیچ توضیحی از کهن و منظوم و خارجی و ایرانی و طنز و... کنار هم قرار داده اند.

بهتر بود به جای این همه تمرین برای دانش آموز اول کارکردهای ادبیات داستانی را توضیح می دادند و سپس درباره داستان مورد نظر با توجه به همان کارکردها توضیح کوتاهی به دانش آموز ارائه می شد و علت انتخاب داستان بیان می گشت. پیام هر داستان در خود داستان نهفته است و نیاز به این همه توضیح و تمرین نبود.

 

نظر آموزگاران درباره بخش ادبیات در کتاب فارسی سال دوازدهم

مریم جعفری (دبیر ادبیات فارسی): حجم مطالب کتاب با ساعات در نظر گرفته درباره درس مطلقا همخوانی ندارد و هماهنگ نیستند. دو ساعت تدریس در هفته برای کتابی که بعضی اشعارش چهل و پنج بیت دارد می تواند نشانه این باشد که مولفین کتاب از فضای کلاس درس بی خبرند باید توجه داشت که در این مقطع، آزمون سراسری دغدغه اصلی دانش آموزان است و بررسی نکته های تستی از جانب معلم برای دانش آموز اولویت دارد. حال  با کمبود زمان برخی از دروس و مطالب مانند شعر دماوندیه نیاز به دو جلسه تدریس دارند که خود این موضوع فشار مضاعفی برای معلم و دانش آموز به همراه دارد. 

نکته دیگر عدم بحث از اجزای جمله به‌صورت کامل یکی از نواقص این کتاب است. به عنوان نمونه در درس هفتم مؤلف به‌صورت گذرا با برخی از اجزای جمله اشاره می‌کند و فقط جمله‌های سه‌جزئی گذرا به مسند و چهار جزئی گذرا به مفعول و مسند را مطرح می‌کند. و از این جهت مدرسین زبان فارسی ناچارند خود با استفاده از تجارب شخصی دانش‌آموزان را با افعال و معنی افعال و ویژگی‌های گذر و ناگذر آشنا کنند.

مهرناز مصیبی (دبیر ادبیات فارسی در دبیرستان فرهنگ): علاوه بر تائید موارد ذکر شده توسط خانم جعفری توجه شما را به نکات ذیل جلب می کنم؛

 درس یازدهم (آن شب عزیز)  نوشته سید مهدی شجاعی.  شش صفحه برای یک داستان؟

درس شانزدهم ( کباب غاز ) .  اغلاط املایی و تلفظی دارد .  مثل  ( شکوم  ص 132 سطر 16). که کلمه  ی محاوره است . کلمه ی کتابی یا مکاتبه ای  آن « شگون» است .  اگر چه در داستان از زبان شخصیت قصه گفته شده« شکوم» ، اما به دلیل عدم توضیح در پا نویس های درسی می تواند به عنوان یک کلمه ی درست در ذهن دانش آموز باقی بماند. بنابراین در پانویس ها  کلمه ی صحیح نوشته بشود.

گنج حکمت ( افتاب جمال حق) . اگر چه این حکایت می تواند خارج از درس و آموزش  قابل  برداشت هایی متفاوت باشد . اما برای دانش آموز که آن را به عنوان  درس  در ذهن جا می دهد و قرار است به خوبی آن اعتماد کند ، دقت بیشتری لازم  است. به نظر می رسد این حکایت  می تواند به دانش آموز ما تلقین ذهنی کند که ؛ اگر راه خوب و الهی را می خواهی ، باید از ثروت دوری کنی و به اصطلاح درویشی پیشه نمایی .  این  موضوع اگر چه در پوسته ظاهری خوب است اما سدی  است که  فرد را دانش آموز  به بی توجهی به کار و تلاش و کسب  مال  تشویق می نماید.

 

نتیجه‌گیری

در پایان ضمن قدردانی از مولفین محترم کتاب فارسی (3) علیرغم محاسن و نکات مثبتی که در این یادداشت ذکر شد این کتاب از چند جنبه نیازمند بررسی جدی و مجدد است؛

1)   در زمینه اشعار مورد استفاده در این کتاب، شعرای زن ایرانی از فروغ تا سپیده کاشانی در حوزه انتخاب نویسندگان نبوده اند  و به نظر می رسد به نقش زنان در ادبیات آن چنان وقعی نهاده نشده است

2)   در کل به نظر می رسد تمرکز غالب نویسندگان محترم بر شعر بود تا داستان. شعر حجم بسیار سنگینی در این کتاب داشت و از این جهت به نظر می رسد در بازبینی های بعدی به این مهم پرداخته شود.

3)   پیراسته شدن کتاب از اغلاط ویرایشی و املایی از نکات مهم و غیرقابل اغماض است.

4)   بازبینی مجدد از حیث بررسی کمیت هر درس و ایجاد تناسب در همه بخش ها با توجه کلیت کتاب لازم است.

کانال شهرستان ادب در پیام رسان ایتا کانال بله شهرستان ادب کانال تلگرام شهرستان ادب
تصاویر پیوست
  • بررسی ادبیات در کتاب فارسی پایه دوازدهم
امتیاز دهید:
نظرات

نام

ایمیل

وب سایت

تصویر امنیتی
کد امنیتی را وارد نمایید:

در حال حاضر هیچ نظری ثبت نشده است. شما می توانید اولین نفری باشید که نظر می دهید.