مصطفی جمشیدی، همزمان با انتشار تازهترین اثر خود با عنوان «وقایعنگاری یك زندیق» گفت: در این كتاب اگرچه فرم ابتدا جلوهگری میكند، اما ذات داستانگوی من بیشتر از سایر موارد خودش را نشان میدهد.
به گزارش پایگاه خبری حوزه هنری به نقل از مهر، مصطفی جمشیدی كه همزمان با نمایشگاه بینالمللی كتاب تازهترین رمان خود را با عنوان «وقایع نگاری یك زندیق» از سوی انتشارات عصر داستان منتشر كرده است در گفتگویی با اشاره به این اثر اظهار داشت: این رمان یك كار تاریخی نیست و یك كار داستانی است و ساحت این دو موضوع از یكدیگر جداست. البته داستان و روایت تاریخی در بخشهایی دارای اشتراك نیز میشوند و من هم نمیخواهم بگویم كه باید به تاریخ پشت كرد.
وی ادامه داد: برای من همیشه این سئوال مطرح بوده كه چطور شهر تهران در قحطی گندم پیش آمده به دلیل حضور نیروهای متفقین در تهران در زمان جنگ جهانی دوم سه میلیون نفر كشته داد و چطور این كشتار خاموش در كشور من صورت گرفت. این داستان هم به نوعی برمیگردد به نوع روایت داستانی خاطرهانگیز در این زمان.
جمشیدی افزود: پدر بزرگ من در زمان كوران قحطسالی آن سالهای تهران خودش به سمت سرزمینهای شوروی سابق كوچ كرد و به همراه سایر مهاجرین بنادر و سرزمینهای آن مناطق را ساختند. برای من این حركت یك سویه بود كه در این اثر نشست.
نویسنده رمان «شب رنج موسی» ادامه داد: این رمان، داستان سلوك دو شخصیت با عناوین فتحی و شریعت است كه از منطقه غربی ایران یعنی زنجان و همدان به سمت شمال ایران كوچ میكنند و در واقع وارد یك سفر اودیسهوار میشوند و در این سفر فرهنگ شفاهی پدران ماست كه توسط آنها روایت میشود.
وی همچنین گفت: این كتاب و فصلبندیهایش با عنوان رنج نامگذاری شده است. فصل اول رمان هم كه به معرفی شخصیتها میپردازد در واقع روایتی از زندگی این افراد پس از پایان سفرشان و حضورشان در اردوگاههای كار بازماندگان از جنگ است و در فصول بعدی با فلاش بك داستان این سفر روایت میشود.
این نویسنده همچنین گفت: در این كتاب اگرچه فرم ابتدا جلوهگری میكند، اما ذات داستانگوی من بیشتر از سایر موارد خودش را نشان میدهد و مخاطب را به روایت محض میرساند كه گاه گاه هم غلطتیدن در یك سوررئالیزم را منجر میشود كه میتوانیم از آن به تخیل و رویا تعبیر كنیم. در واقع این كتاب تركیبی است از رئالیسم و هزار توی داستانی و در نهایت هم اعجازی نامعمول را رقم میزند.