دنیا صدای روشن عشق است، باور کن

شهرستان ادب: در تازه‌ترین مطلب پرونده بهاریه، بهاریه‌ای می‌خوانید از رضا اسماعیلی :

پژمرده ای در خویش و با خلق جهان قهری
با بوی گل، بوی شکفتن، چون خزان قهری

از شوقِ بودن، از سرودن، گشته ای خالی
با شعر، این حس قشنگ ناگهان قهری

فصل بهار است و شکفتن را نمی پرسی
اهل تماشا نیستی، با باغبان قهری

هر کوچه باغی رو به رویت می شود بن بست
وقتی تو با خود ای برادر! چون خزان قهری

در عالم هستی، به جز زشتی نمی بینی
با هر چه زیبایی است در این بوستان قهری

با کوه و جنگل، رود و دریا، شبنم و باران
با فصل مهر و ماه، با رنگین کمان، قهری

بیزاری از چرخ فلک، بیزاری از دنیا
چون شوکران تلخی، تو با روح زمان قهری

در بسته ای بر خویش و دنیا بسته درها را
بوی گشایش نیست، تا با این و آن قهری

جز عشق راز دیگری در جان هستی نیست
اما تو با این رستخیز ناگهان قهری

تو داستان آفرینش را نمی فهمی
با آدم و حوای توی داستان قهری

دنیا صدای روشن عشق است، باور کن
عاشق شوی گر همچون «حافظ»، می توان،...!