گزارش دیدار دستاندركاران دفاتر ادبیات مقاومت و ادبیات انقلاب اسلامی حوزۀ هنری با رهبر انقلاب
30 اردیبهشت 1392 |
17:52
كمی دیر رسیدم به جلسه. گویا ابتدا قرار بود این دیدار، نشست گزارش «رمان انقلاب» باشد به رهبر انقلاب كه با كوتاهشدن دست «امیرحسین فردی» از دنیا، برنامه تغییر كرد به دیدار و گزارش دفاتر ادبیات و هنر
معرفی کتاب «بوسه بر خاک پی حیدر(ع)» از استاد ابوالحسنی منذر
25 اردیبهشت 1392 |
19:25
«بوسه بر خاك پي حيدر»، يكي از چند ده كتاب تأليفي استاد ابوالحسني، بر جنبة معنوي، ديني، الهي، اسلامي و شيعي فردوسي متمركز است و از اين جهت در بين شاهنامهشناسان و شاهنامهپژوهان ممتاز است.
غزل حسین منزوی در ستایش امام باقر(ع)
22 اردیبهشت 1392 |
20:36
طفل چهارساله و طوفان کربلا؟ | حیران این تداعی ام و آن تالمم | از آن ستم که سوخت در آن، خاندان تو | هم بر تو عرضه می کنم اینک تظلمم
گفتگوی شهرستان ادب با محمدسرور رجایی دربارۀ کتاب «درختان تبعیدی»
20 اردیبهشت 1392 |
14:11
من سال 90 نمایشگاه کتاب را با کتاب «جانستان کابلستان» به پایان بردم. سال 91 این اتفاق با کتاب محمدحسین جعفریان برای من تکرار شد. اما سال 92 این ماجرا با نمونۀ غزل افغانستان برای من مضاعف شد.
معرفی کتاب «نامت را بگذار وسط این شعر» در روزهای داغ نمایشگاه کتاب
19 اردیبهشت 1392 |
17:31
با خواندن این مجموعه گویی بار دیگر به این حقیقت میرسیم که شاید، واقعا، حتما، تقریبا... قالب سپید با آن وضعیت نسبی و وسعتی که برای بیان لحظات متفاوت دارد، مناسبتر است.
غزلی از مبین اردستانی تقدیم به حسین منزوی
17 اردیبهشت 1392 |
15:20
با دست خود نوشيد شاعر شوكرانش را / نه! مرگ هم حتي نميفهمد زبانش را / هر كس كه بود، او با سياوش رد شد از آتش / «سوگند» نه، با عشق پس داد امتحانش را
غزلی از حسین منزوی در سالروز درگذشت او
16 اردیبهشت 1392 |
19:27
کسی از آن سوی ظلمت، مرا صدا میکرد / که باد بادک خورشید را، هوا میکرد / کسی- سبکتر از اندیشهای- که چون میرفت / به جای گام زدن در هوا، شنا میکرد
ماجرای شعر اخوان ثالث خطاب به آیتالله خامنهای دربارۀ حسین منزوی
16 اردیبهشت 1392 |
19:16
امام جمعه ی تهران، جناب خامنه ای / کسی که این ورق آرد حسین منزوی است / حسین منزوی از شاعران زنجانی ست / جوان و فاضل و صاحب قریحه ای قوی است
یادی از حسین منزوی در سالگرد درگذشت او
16 اردیبهشت 1392 |
18:29
منزوی با عشق زیست، از عشق سرود و آبروی عشق شد؛ مردی که توانست در روزگاری چنین غریب، با عشق تاب بیاورد و همۀ دلخوشیاش کهربا و کافور پدر و مادرش بود، ولی همواره حنجرۀ زخمی غزل بود.
شعری از سکوت کاهگلی رضا شیبانی
16 اردیبهشت 1392 |
14:51
مادر سلام! آمدهام بعد سالها /
انگار انتظار تو را پير کرده است /
... زود است باز اين همه پيري براي تو/
شايد منم که آمدنم دير کرده است