غروبِ جمعه‌ی تهران | شعری از عزیز مهدی

شهرستان ادب: ستون شعر سایت شهرستان ادب را با شعری از کتاب «دلم دهلی است» سروده‌ی جناب آقای «عزیز مهدی» تازه می‌‎کنیم:

غروبِ جمعه‌ی تهران که تعطیل‌اند دُکّان‌ها،
کِی از وابستگی وا می‌شود دل در خیابان‌ها؟

نبستم چشم و دل عمری به روی صورتِ خوبان
به دنبالِ غزالی، چشم می‌دوزم به مژگان‌ها

دلم پوسید بی یاری... نسیمی نیست؛ عیّاری
نچرخید آسیابِ عشق، با افسونِ توفان‌ها

نگاهم دست شُست از حسرت و گفتم وضو دارم
چراغی بود و آن را نیز کُشتم در شبستان‌ها

شفق، عکسی‌ست از آفاقِ جانِ حیرت‌ایجادم
نمی‌گنجند در اوهامِ گُل‌دان‌ها، گلستان‌ها

پس از این، دوست دارم دوست را چون جان و جانم اوست
خوشا حالِ پریشان و خوشا حالِ پریشان‌ها

زغالی تَفته شد دل، در نِیِستانی که من باشم
سماعِ این‌جهانی، باد، مُفتِ چنگِ قلیان‌ها!