حقیقت | شعری از محمدعلی بهمنی

شهرستان ادب: در تازه‌ترین مطلب پرونده بهاریه، شعری می‌خوانید از استاد «محمدعلی بهمنی»:

تا گِل غربت نرویاند بهار از خاک جانم 
با خزانت نیز خواهم ساخت خاک بی‌خزانم 

گرچه خشتی از تو را حتی به رویا هم ندارم 

زیر سقف آشنایی­‌هات می‌خواهم بمانم 

بی‌گمان زیباست آزادی ولی من چون قناری
دوست دارم در قفس باشم كه زیباتر بخوانم 

در همین ویرانه خواهم ماند و از خاک سیاهش 
شعرهایم را به آبی‌های دنیا می‌رسانم

گر تو مجذوب كجا آباد دنیایی من اما 
جذبه‌ای دارم كه دنیا را بدینجا می‌كشانم 

 نیستی شاعر كه تا معنای حافظ را بدانی
 ورنه بیهوده نمی‌خواندی به سوی عاقلانم 

عقل یا احساس حق با چیست؟ پیش از رفتن ای‌خوب 
كاش می‌شد این حقیقت را بدانی یا بدانم