شعری از رحیمه مهربان

شده ز نور شهادت، نگاهمان روشن

اگر چه رفته به ناگاه و ناگهان "روشن"



- اگر شکسته سبو،خم مِی سلامت باد!

شما که "حضرت ماه" اید چشم.تان روشن!



ندیده نرگسِ چون ارغوان.مان جز حُسن

ز حُسن یوسف تو چشم ارغوان روشن!



دومصطفی و دوشمعی که روشنا هستید

"چراغِ روشنِ چمرانی"ام! بمان روشن



ز قطره های ستاره شبم چراغانی ست

از امتداد رهِ توست کهکشان روشن



نمانده است به جز معبری برای عروج

ز راه روشن تو ،چشم رَهرُوان روشن



...

ندای حنجره ی ماست "یا لثارات" و

برای دشمنمان باشد این بیان روشن !