میهن من شعری از رضا اسماعیلی

تقدیم به شهدای جهاد علمی کشور ، شهیدان مصطفی احمدی روشن ، مجید شهریاری ، علی محمدی و ...

 

میهن من

سروی ست راست قامت

در جنگل نامردمی ها

که لشکری از داس های خونریز

از هر سو او را احاطه کرده اند

ولی او را باکی نیست

چرا که هر شاخه ی او

شمشیری را می ماند

که آبدیده ی ُگدازه ی خشم است

آن چنان که

درخشش برق آن

زهره ی هر آهنی را می ترکاند



O

میهن من

اشکی ست چکیده بر گونه ی تاریخ

در جغرافیای ظلم

و مظلومی ست سربلند و پر آوازه

که به بلندای قامت خورشید

لاله کاشته

و درفش " هیهات من الذله " را

در کربلای عطش

با دستان آزادگی

همچنان در اهتزاز نگاه داشته.





o

میهن من

چونان شیری خشماگین

بر گوش تمدن هرزه گرد

نعره ی انتقام می کشد

و تمام هرزگان بی ریشه را

به مصافی خونین فرا می خواند.



o

میهن من

با " حماسه " ارتزاق می کند

و " شهادت " را َنفس می کشد

و لاشخوران سکه خوار را

چنین ندا می دهد که :

اگر شما اصحاب خمیازه اید

و با پستی

              همکاسه

ما به شهامت ُشهره ایم

و با خطر

             همُسفره

و باکمان نیست از ُکشته شدن

" که در ُکشتن و ُکشته شدن پیروزیم " .
 

 

رضا اسماعیلی