شعری از علی فردوسی

این بمب های باخته خیلی هنر کنند
شمشیر های آخته را تیزتز کنند

"قد قامت الصلوه"، علی های شهر من
رسم است اقتدا به نماز پدر کنند
 
غیرت مکیده اند از آغوش مادران
با خونشان عجین شده سینه سپر کنند
 
گیرم کلاس جبهه شود، میز خاکریز
"حیّ علی الجهاد"، مبادا حذر کنند
 
وقتی تفنگ پیش قلم کم می آورد
باید قلم بدست بگیران خطر کنند
 
این طبل های پوچ، تو را -کور خوانده اند-
با توپ و با تشر از میدان به در کنند
 
قتل است و غارت است و فساد است و دشمنی است
گیریم که به اسم حقوق بشر کنند
 
بگذار دشمنانت این عمر مانده را
ایران من، ز بیم تو با ترس سر کنند
 
علی فردوسی