اردو، گاه خوب است و گاه خوبتر/حامد محقق

غرض از این چند سطر این است که در خبرها هم آمده بود. یعنی اردوگاهی برای شعر و نه هر شعر بلکه شعر جوان و نه هر شعر جوان بل شعر جوان انقلاب.1

شاید یکی از همه جا بی خبر بپرسد مگر شعر هم پیر و جوان دارد و یک بی خبر تر بپرسد شعر مگر انقلابی و غیر انقلابی دارد؟!

اول این که هم دارد و هم نه. یعنی شعر هم جوان و پیر دارد و هم نه. یعنی شعر فی نفسه جوان است و پیری‌اش از جنس پیری در میکده است!

و دوم این که شعر هم انقلابی دارد و هم نه. شعر هم فی نفسه انقلابی است. وقتی کسی -به گمانم  شاملو- در آن سال‌ها گفته بود وظیفه‌ی شاعر در صف ایستادن نیست بلکه صف را به هم زدن است یعنی این که وظیفه‌ی شاعر انقلاب است.

حالا در مواجهه با آن خبر این سوال پیش می‌آید که مگر شعر انقلاب اردوگاهی در این سی و چند سال نداشت؟ پس این همه انواع اقسام حوزه- منظورم هنری است- مگر جایی غیر از اردوگاهی برای هنر و ادبیات انقلاب بود و خانه‌ای برای آنها؟

شاید این سوال مهمتر باشد که اگر وظیفه حوزه هنری – بنا به فرمایشات مقام معظم رهبری- حمایت و نشر هنر انقلاب اسلامی است، پس چرا خبرنگار محترم رسانه‌ای به آن بلند بالایی چنین تیتری می‌زند؟

آیا حوزه دیگر اردوگاه نیست؟ آیا اردوگاهی برای شعر یا بهتر است بگوییم شعر جوان نیست؟ یا این که مشکل در جای دیگری است؟

البته به نظر بسیاری، آن خبرنگار به بیراهه نرفته است و شعر جوان انقلاب اردوگاهی دوباره پیدا کرده است همان طور که علیرضا قزوه گفته بود: احساس می‌کنم حوزه هنری جدیدی در حال شکل گرفتن است. و آن حوزه هنری جدید موسسه شهرستان ادب است.

شهرستان ادب چند خصیصه دارد که از نامش هم معلوم است. اول این که شهرستان است. یعنی دچار دود و دم و ترافیک و چیزهایی از این دست نیست. دوم این که در شهرستان شهرستانی‌ها زندگی می‌کنند و این به دو معناست، یکی این که مختص تهرانی‌هانیست و دیگر آنکه صفا و صمیمیت شهرستانی‌ها هنوز در آن جاری است.

پانوشت:

1"وقتی شعر جوان انقلاب صاحب اردوگاه می‌شود"- خبرگزاری فارس

منبع :

خبرگزاری فارس