جلوۀ جمیل هنر

شهرستان ادب: در ادامه‌ی پرونده‌پرتره‌ی «محمود دولت‌آبادی» که همزمان با زادروز او در سایت شهرستان ادب گشوده شد، شعری می‌خوانیم از استاد محمدرضا شفیعی کدکنی که به این نویسنده‌ی معاصر، تقدیم شده است:

بونصر
از دَر درآمد و نگهی کرد.
با جامه‌های ژنده و پُوزارِ پینه‌دار
بی‌اعتنا به صدرنشینان بارگاه
بی‌اعتنا به جمع امیران بزمِ شاه
در صدرِ صدرِ مجلس شاهانه جاگرفت.
چنگی برون گرفت ز دستار
خیره درو، سراسر حضّار،
در پرده‌ای نواخت که یک‌یک
با قاه‌قاهِ خنده و شادی
در رقص و پایکوبی و فریاد آمدند
چندان که های‌وهویِ حریفان
همچون طنین تندر، اندر فضا گرفت.
پاسی هنوز برنگذشته،
آشوب دیگری
در بزم اوفتاد
زیرا که پردۀ دگری ساز کرد و
باز
هرکس که بود و دید
بی‌خویشتن گریستن آغاز کرد و
باز
با های های ابر بهاران عزا گرفت.
آنگاه،
در پرده‌ای دگر
زان شاهرود سُغدی،
پرداخت نغمه‌ای
کان خنده – گریه، گشت فراموش و حاضران
سر بر زمین نهاده به خوابی گران شدند
گویی که مرگشان رگِ چون و چرا گرفت.
آن‌گاه،
برخاست.
خود از میان جمع برون رفت.
هرگز به هیچ روی ندانست هیچ‌کس
او از کجا رسید و
که بود و
کجا شتافت؟
جُستند شهر را و
کس او را دگر نیافت.
آوازه‌اش، ولیک،
میدان شهر و موی‌رگ کوچه‌ها گرفت.
بوی گل و نسیم سحر بود
شهر، از نواش، زیر و زَبر بود
او جلوۀ جمیل هنر بود
کافاق را به سایۀ فرِّ هما گرفت.

پرینستون، اسفند ۱۳۸۸