یک بار دگر نبرد خوبی و بدی
بین شب محض و آفتابی ابدی
یک بار دگر جهل ابوسفیانی
زد تیغ ستم بر تن حجر بن عدی
...
عالم پر آوازه مظلومیتت
عشق تو به اندازه مظلومیتت
یک تربت ویران شده داری ای مرد
این هم سند تازه مظلومیتت!
...
بنگر ز جهالت این همه همهمه را
این خشم و خروش و آن همه واهمه را
حق داشت علی شبانه تنها و غریب
در خاک سپرد پیکر فاطمه را!
...
عشق است که تازه می کند جان تو را
با عشق نهاده اند بنیان تو را
آن گور تهی گلوی فریادی شد
تا نعره زند وسعت ایمان تو را
...
بیهوده به وهم، نقش بر آب چرا
بیدار شوید این قدر خواب چرا
در حرمت اهل بیت اگر شک دارید
توهین به حریم پاک اصحاب چرا؟!
...
بر جهل شما دوا و درمانی نیست
جز کینه و حقد نام و عنوانی نیست
هر چیز در این جهان نهایت دارد
ای جهل تو را نقطه پایانی نیست!
...
مردی که بر اوج عرش بود ایمانش
با حق نشکست لحظه ای پیمانش
چون پرچم حق مزار او پابرجاست
صد بار به خاک اگر کنی یکسانش!
...
باغی که خزان ندید کردند تو را
آیینه ای از امید کردند تو را
بر حرمت و اعتبار تو افزودند
یک بار دگر شهید کردند تو را!
...
آن دل که به عشق منجلی می آید
سرمست شرابی ازلی می آید
بگشای پس از وفات آن تربت پاک
بنگر که از آن بوی علی می آید!
حجر بن عدی که این روزها شاهد هتک حرمت مزار شریف او به دست اشقیای جاهل روزگار هستیم از نیکان صحابه رسول خدا(ص) و از یاران خالص علی(ع) بود که به فرمان معاویه در مرج عذرای دمشق به شهادت رسید. گویند معاویه از قتل او ابراز پشیمانی می کرد و می گفت: مرا با تو ای حجر در قیامت روزی صعب خواهد بود!