پرچمی در باد | شعری از محمدرضا وحیدزاده

شهرستان ادب: ستون شعر و پرونده ادبیات عاشورایی سایت شهرستان ادب را با شعری از «محمدرضا وحیدزاده» به‌روز می‌کنیم:

شبی پیچید چشمانم به رقص پرچمی در باد
که با هر پیچ و تابش آتشی در سینه می‌افتاد

سپس بی‌اختیار آهسته نامی بر لبم آمد
قدم‌هایم ز رفتن ماند و بُردم قصد خویش از یاد

مِهی از دود اسفند و نوای نوحه در هم ریخت
به نرمی بعد از آن سوی در بازی مرا هُل داد

به کنجی در سیاهی موسپیدی نغمه‌ای می‌خواند
ز صید دست و پا در خون، ز تیغ تشنهء صیاد

ز تسبیحی که ناگه دانه‌دانه بر زمین می‌ریخت
گلی پرپر که گم شد در هجوم آهن و پولاد

سخن از تشنگی می‌گفت و مجلس ابر بارانی
و رودارود همچون مادرانی در غم اولاد

ورق زد مقتلی را و زبان شعله‌ها وا شد
به گوش آمد ندای یا بُنیّ از دل اسناد

فغان از سقف و شیون از در و دیوار برمی‌خاست 
و خود دیدم فلک را لرزه می‌افتاد بر بنیاد

توانم طاق شد دیگر، زدم بیرون سراسیمه
و بین هق‌هقم چشمم به رقص پرچمی افتاد

دوباره نام زیبای غریبی بر لبم آمد
دوباره حس نایابی مرا می‌برد تا فریاد 

الا ای عشق بُنیان‌کَن! غمِ دیرین مادرزاد!
مرا دریاب و ویران کن، دلت خوش، خانه‌ات آباد