باران بهاری | بهاریه‌ای از یوسفعلی میرشکاک

شهرستان ادب: پرونده «بهاریه» سایت شهرستان ادب را با شعری از کتاب «آنجا که نامی نیست» سرودۀ استاد «یوسفعلی میرشکاک» به‌روز می‌کنیم:

تشنه‌ام تشنۀ باران بهاری که تویی

برده از دست مرا نقشِ نگاری که تویی

من اگر ماه شوم باز به مهرت نرسم

کی رسد سایه به خورشید سواری که تویی

بی‌قرارم مگر آن‌گاه که بینم زده است

دل من دست به دامان قراری که تویی

 از همان روز که دیدار توام از خود برد

پر شدم از هوس باغ اناری که تویی

به زبان آمدم آن راز که می‌گرداند

من و دل را همه شب گرد مداری که  تویی

تو بهاری و منِ خسته خزان، می‌ترسم

برنیاید دلم از عهده کاری که تویی

یافتم دیرتر از دیر تو را لیک این بس

که به جان زد شررم برق شراری که تویی

چه غم از گردش ایام کسی را که بُوَد

بر سرش سایۀ اندوه‌گساری که تویی

داد بر باد دلم را سر سوداییِ من

سر من باد فدای رهِ یاری که تویی