من طبیبی سراغ دارم که

شهرستان ادب: با تبریک سالروزِ میلاد هشتمین امامِ شیعیان، پادشاهِ ایران و پناه عالمیان، حضرت سلطان علی‎بن‎موسی الرضا شما را به خواندنِ دو غزلِ رضوی دعوت می‎کنیم. شاعر این دو غزل «جواد اسلامی» از غزل‎سرایانِ توانمندِ اهلِ چنارانِ خراسان است که تاکنون از او یک مجموعه شعر با عنوان «عقلم نمی‎کشد اگر، عشقم که می‎کشد» منتشر شده است. این دو شعر هرچند قدیمی اما بسیار زیبا هستند.

یک

من طبیبی سراغ دارم که ، پول دارو دوا نمی‎خواهد
در ازای شفا از این مردم، جز دلی مبتلا نمی‎خواهد

هر که دل را دخیل او سازد ، کاسه بر دیگران نمی‎یازد
با چنین خُم کسی گشایش از دیگ مهمانسرا نمی‎خواهد

بی پناه و غریب هم باشی، درِ لطف و عنایت‎اش باز است
احتیاجی به وقت قبلی نیست؛ واسطه ، آشنا، نمی‎خواهد

چه نمک دارد این لب گندم که کبوتر به سجده می‎بوسد؟
هر که طوقی او شود قفسی جز ضریح از رضا نمی‎خواهد

آفتابی چنانکه می‎دانی، در پس سیم و زر نمی‎گنجد
بین این گیر و دار بی سقفی، گنبدی از طلا نمی‎خواهد

چیست در این زمین که فوّاره، نیمه‌ی راه آسمان برگشت ؟
آب هم چون کبوتر اوجش را جز در این خاک پا نمی‎خواهد

دوش در دوش آب و آیینه زائر ساحت زلالش باش
کعبه ی مستی و تهیدستی ، سعی را بی صفا نمی‎خواهد 

دو

سَر از لبریزی نامت چنان مسرور می‎رقصد
که جشن گندم است انگار و دارد مور می‎رقصد

چه کرده جذبه‎ی چشم تو با آغوشِ این غربت
که زائر قصد اینجا میکند، از دور می‎رقصد؟

تمام خاکِ اینجا بوی آهوی ختن دارد
اگرعطار در بازار نیشابور می‎رقصد

چنان در دستگاه شوقت افتاد اختیار از کف
که با ساز همایونت کبوتر شور می‎رقصد

دوتا چشم پریشان برضریحت بستم و حالا
دوتا ماهیِ قرمز در پس این تور می‎رقصد

به شوق لمس دستان تو از بسیاری مستی
سه دانه دل میان سینه‎ی انگور می‎رقصد

شفا از سمت آن دست مسیحایی اگر باشد
فلج دَف می‎زند ، کر می‎نوازد ، کور می‎رقصد