غزلی از ماشاالله دهدشتی

دعایی ، نذر ، یا کاری ، سحر یا وقت افطاری
که هر کس دارد از یارش توقع ، دیده ی یاری
تنش درگیر آتش شد ، چنان پروانه و پیله
که موجب می شود گاهی به آزادی ، گرفتاری
شهادت رود جاری شد ، نشان افتخاری شد
برایت اعتباری شد ، مسلمانِ میانماری
اگر روزی مسلمانی ، چه از برمه چه از ایران
صدا می زد تورا حس کن به روی شانه ات، باری
...
نبودن های او اینجا ، زده هی تیشه بر ریشه
بگو با شیر این بیشه، که بودا شد سگ هاری