شعری از محمد تقی عزیزیان

شسته لکه خون روی چهره کاشی

چه روزگار سیاهی ست توی نقاشی

ببین عوض نشدی روزگار خیره سری!

زمانه !باز همان کشکی و همان آشی

چه می شود که بیایی و بار بر بندی

سفر کنی بروی سرزمین نجاشی

چرا تو آه خودت را به آسمان نبری

چرا تو سلسله ظلم را نمی پاشی

غروب تلخ میانمار مرده اش زنده است

بگو به جمله ی حکام ظالم و ناشی

بگو که در دل تاریخ ثبت خواهی شد

اگر بمیری و روی عقیده ات باشی